Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2009/14816 K.2010/2506

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: Hüküm fıkrasında, Anayasanın 40/2 ve CYY.nın 34/2, 231/2 ile 232/6 maddeleri uyarınca yasa yoluna başvuru şeklinin açıkça gösterilmemesinden dolayı süresinde olduğu kabul edilen temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

1) 5271 sayılı CYY.nın 5728 sayılı Yasa ile değişik 231/5.maddesi uyarınca mahkemece hükmolunan iki yıl veya daha az süreli hapis veya adli para cezasına ilişkin hükmün, açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için; sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olmamış bulunması, mahkemece sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması ve suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın aynen iade suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi gerekmektedir.

Anılan maddenin 6/c fıkrasında belirtilen zarar kavramından, YCGK.nun 3.2.2009 gün ve 2008/250-2009/13 sayılı kararında belirtildiği üzere, yalnızca basit bir araştırma ile belirlenecek maddi zararların anlaşılması gerekmektedir. Anılan zarar, ölçülebilir, belirlenebilir (somut) maddi zarara ilişkin olup manevi nitelikte zararı kapsamamaktadır.

Mahkemece, CYY.nın 231.maddesinin 6.fıkrasında üç bent halinde sıralanan uygulama koşullarının varlığı irdelenip tartışılmadan ve görevliye hakaret suçunun mağdurunun, giderilmesi gereken herhangi bir somut maddi zararı bulunmadığı da gözetilmeden, kayden sabıkasız olan sanık hakkında yetersiz gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

2) Dairemizin önceki bozma kararında da belirtildiği üzere, yeni kurulan hükümde, 1412 sayılı CYY.nın 326/son maddesinde öngörülen ceza miktarı yönünden kazanılmış hak ilkesine uyulması gerektiğinin gözetilmemesi,