Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2009/24797 K.2012/1844

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1) Sanığın TCK.nun 292. Maddenin hangi fıkrasına göre cezalandırıldığı hükümde gösterilmeyerek CMK.nun 232/6. madde ve fıkrasına aykırı davranılması,

2) Mükerrirlere özgü infaz rejimini düzenleyen 5275 sayılı Yasanın 108/2. maddesinin “Tekerrür nedeniyle koşullu salıverme süresine eklenecek miktar, tekerrüre esas alınan cezanın en ağırından fazla olamaz” hükmü karşısında, sanığın geçmiş mahkumiyetlerinden hangisinin tekerrüre esas alındığının infazda tereddüde yol açmayacak biçimde kararda gösterilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3) 5237 sayılı TCY.nın 58 maddesinin 7.fıkrasında "Mahkûmiyet kararında, hükümlü hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanacağı belirtilir" hükmüne karşın hükümde mükerrirlere özgü infaz rejimine tabii tutulmasına karar verildiği halde "cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanması" hükmüne yer vermeyerek anılan Yasanın madde ve fıkrasına uyulmaması,