KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2009/253 E., 2011/4944 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 12 Nisan 2011
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Görevi yaptırmamak için direnme
- Hüküm
- Hükümlülük
Karar Metni
321 kelime·2 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre sanıkların yokluğunda verilen hükümde, 5271 sayılı CYY.nın 34/2, 231/2 ve 232/6.maddelerine aykırı biçimde temyiz süresinin başlangıç zamanının açıkça gösterilmemesi karşısında sanık ...'ın temyizi de süresinde kabul edilerek dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede ;
Yargılama ve olayın kanıtlanmasına ilişkin gerekçe: Sanıklara yükletilen görevi yaptırmamak için direnme eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanıklar tarafından işlendiğinin Yasaya uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;
Hukuksal tanı: Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Yasada öngörülen suç tiplerine uyduğu,
Yaptırım: Cezaların eleştiri dışında yasal bağlamda uygulandığı,
Sanıkların birden fazla kolluk görevlisine karşı gerçekleştirdikleri görevi yaptırmamak için direnme suçunda koşulları bulunmasına karşın TCY.nın 43/2.maddesinin uygulanmaması ve birden çok sanığın görevi yaptırmamak için birlikte direndiğinin kabul edilmesi karşısında TCY.nın 265/3.maddesi uygulanmayarak eksik ceza öngörülmüş ise de aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılamayacağı,
Ancak, TCY.nın 53/1.maddesinin c bendinde öngörülen hak yoksunluğunun kendi alt soyu bakımından koşullu salıverme tarihine kadar geçerli olduğunun gözetilmemesi,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2009/253, K. 2011/4944, 12 Nisan 2011 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama