KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2010/22331 E., 2010/20235 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 7 Aralık 2010
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Zorlama, hakaret
- Hüküm
- Hükümlülük
Karar Metni
269 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede ;
1- Yargılama ve olayın kanıtlanmasına ilişkin gerekçe: Sanığa yükletilen zorlama eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Yasaya uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı; böylece olaylara ilişkin sorunlarda gerekçenin yeterli bulunduğu,
Hukuksal tanı: Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Yasada öngörülen suç tipine uyduğu,
Yaptırım: Cezanın yasal bağlamda uygulandığı,
Anlaşıldığından sanık ... müdafiinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,
2- Sanığın hakaret suçuna ilişkin hükmün temyizine gelince; Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak,
A) Sanığın, katılanı aradığında kardeşi tanık...'ün telefonu açması üzerine yokluğunda katılana hakaret etmesi eyleminde 482/2. maddede öngörülen telefonda yüze karşı hakaret suçunun nasıl oluştuğu ve hakaret eylemine ilişkin kanıtların neler olduğu açıklanmadan eksik kovuşturma ve yetersiz gerekçeyle hüküm kurulması,
Kabule göre;
B) 765 sayılı TCY.nın 482/2. maddesinde hapis cezası ile birlikte adli para cezasının da öngörüldüğü gözetilmeden, yalnızca hapis cezasına karar verilmesine karşın, cezaların içtimai sırasında fazla adli para cezasına hükmolunması
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2010/22331, K. 2010/20235, 7 Aralık 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama