Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2010/2353 K.2012/3059

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede ;

Yargılama ve olayın kanıtlanmasına ilişkin gerekçe: Sanığa yükletilen tehdit, yaralama ve hakaret eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Yasaya uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;

Hukuksal tanı: Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Yasada öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak,

Sanık hakkında yaralama suçundan hüküm kurulurken kanun maddesinin TCY.nın 86/2. maddesi yerine 106/1-1. cümle olarak yazılması,

Yasaya aykırı, sanık ...'ın temyiz iddiaları bu nedenle yerinde ise de, bu aykırılık, yeniden duruşma yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bir yanılgı olduğundan, 5320 sayılı Yasanın 8/1.madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CYY.nın 322.maddesi uyarınca, yaralama suçundan kurulan hükmün 1. fıkrasından TCK.nun 106/1-1. cümle ifadesinin çıkarılarak yerine "TCK.nUn 86/2" ifadesinin eklenmesi suretiyle tebliğnameye uygun olarak, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA 16/02/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

KARŞI OY

Sanık hakkında TCY.nın 125. maddesi gereğince temel cezanın gerekçe gösterilerek asgari hadden tayin edilmesi ve cezanın ertelenmesine karşın, TCY.nın 51/3. maddesi gereğince deneme süresi belirlenirken gerekçe gösterilmeksizin 1 yıl 2 ay 17 gün yerine, 2 yıllık süre uygulanması, mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli olması gerektiğine ilişkin ilkeye (Anayasa, m. 141/3; AİHS, m. 6, 5271, m. 34, 230, ve 289/1-g; 1412, m. 308/7) aykırı olması nedeniyle bozma kararı verilmesi gerektiğinden yüksek çoğunluk görüşüne iştirak edilmemiştir.