KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2010/24976 E., 2011/1690 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 15 Şubat 2011
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- İnfaz kurumuna veya Tutukevine yasak eşya sokma
- Hüküm
- Hükümlülük
Karar Metni
258 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
1- Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükümlere yönelik temyiz incelenmesinde;
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede ;
Yargılama ve olayın kanıtlanmasına ilişkin gerekçe: Sanıklara yükletilen infaz kurumuna elektronik haberleşme aracı sokmak eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Yasaya uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı; böylece olaylara ilişkin sorunlarda gerekçenin yeterli bulunduğu,
Hukuksal tanı: Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Yasada öngörülen suç tipine uyduğu,
Yaptırım: Cezanın yasal bağlamda uygulandığı,
Anlaşıldığından sanık ... müdafii ve sanık ...'ın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,
2- Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyize gelince;
Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
Sanığın yakalama emri üzerine yakalanarak 28.12.2007 tarihinde Tekirdağ Asliye Ceza Mahkemesince sorgu ve savunmasının tespit edildiği sırada, CMK.nın 196. Maddesi uyarınca ifadelerini esas mahkemesi huzurunda vermeye ve duruşmadan bağışık tutulmaya yönelik isteğinin bulunup bulunmadığı sorulmamak suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2010/24976, K. 2011/1690, 15 Şubat 2011 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama