KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2010/26097 E., 2012/22237 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 1 Kasım 2012
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- İmar kirliliğine neden olma
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
257 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1-Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 26.08.2009 yerine hatalı gösterilmesi,
2-...'nın 9.11.2009 tarihli cevap yazısı karşısında, suça konu inşaatın yapıldığı yerin belediye sınırları veya mücavir alan içerisinde kalıp kalmadığı hususu tereddüt oluşturmayacak bir biçimde saptanıp, mücavir alan içerisinde kaldığının belirlenmesi durumunda, atılı suçun oluşmayacağı gözetilmeden, eksik inceleme ile karar verilmesi,
3-Kabule göre,
a-Taksitlendirme yapılırken taksit aralığının gösterilmemesi,
b-Dairemizce de benimsenen YCGK'nın 03.02.2009 gün ve 08/250-09/13 sayılı kararında belirtildiği üzere, 5271 sayılı CMK'nın 231/6-c maddesindeki zarar kavramının yalnız basit bir araştırma ile belirlenebilecek maddi, somut ve belirlenebilir nitelikteki zararı kapsadığı gözetilerek,
sabıkasız olup kişiliği olumlu bulunarak hakkında lehe hükümler uygulanan sanığa atılı imar kirliliğine neden olma suçunun kişilere ve kamu idaresine karşı doğrudan bir zarara yol açtığının kanıtlanmamış bulunması ve ruhsatsız yapının eski hale getirilmesinin ise ancak TCK'nın 184/5. maddesinde öngörülen etkin pişmanlık hükmünün uygulanması bakımından gözetilebilmesi karşısında, CMK'nın 231/6-b bendinde düzenlenen yeniden suç işleyip işlemeyeceği hususundaki ölçütün değerlendirilmesi gerekirken "zararın giderilmediği" biçimindeki yasal olmayan yetersiz gerekçeyle CMK'nın 231/5. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2010/26097, K. 2012/22237, 1 Kasım 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama