Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2010/27063 K.2013/11854

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın mağdurun ödemedeki gecikme nedeniyle kendisine vurduğuna ilişkin savunması, mağdurun da olay öncesinde sanığa tokat atması üzerine sanığın sinirlenerek kendisine silah çektiğine ilişkin anlatımları yöntemince tartışılıp reddedilmeden, "inandırıcı kanıt elde edilememesi" biçimindeki yetersiz gerekçeyle haksız tahrik hükmünün uygulanmaması,

2-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun Dairemizce de benimsenen 03.02.2009 tarih ve 11-250/13 sayılı kararında da açıklandığı üzere, CMK'nın 231/6-c maddesindeki zarar kavramının belirlenebilir, ölçülebilir, somut maddi zarara ilişkin olup manevi nitelikteki zararı kapsamaması,

engel sabıkası bulunmayıp kişiliği olumlu görülerek hakkında takdiri indirim uygulanan sanığa yükletilen suçlar nedeniyle mağdurun maddi zarara uğradığına ilişkin kanıt bulunmaması karşısında, sanığın hukuki durumunun, maddedeki diğer kanuni ölçütlere göre değerlendirilmesi yerine, "sanığın suç ve yargılama sırasındaki tutum ve davranışı, geçmişi, kişilik özellikleri, suçtan pişmanlık duymamış olması ve dosya içeriği" biçimindeki çelişkili ve kanuni olmayan gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,