KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2010/29485 E., 2013/9399 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 1 Nisan 2013
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Tehdit
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
280 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1-Ümraniye 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 2006/256 esas sayılı dosyasına konu eylemler sanık lehine haksız tahrik olarak kabul edilmiş ise de, dosya içinde söz konusu davaya ilişkin fotokopiden ibaret iddianame, ifade tutanakları ve diğer belgelerle birlikte UYAP'tan alınan, ...'in, ...'i tehdit ettiği iddiasıyla açılıp beraatle sonuçlanan Ümraniye 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 04.03.2008 tarih ve 256/153 sayılı gerekçeli kararı, Dairemizin bu kararın onanmasına ilişkin 17.05.2012 tarih ve 11537/11847 sayılı ilamının incelenmesinde; yargılamaya konu olayla aynı tarihte işlendiği anlaşılan ve mağdurun sanığı tehdit ettiğine dair iddiaların sabit olmaması karşısında, yasal ve yerinde olmayan gerekçelerle haksız tahrik indirimi uygulanması,
2-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun, Dairemizce de benimsenen 03.02.2009 tarih ve 11-250/13 sayılı kararında da kabul edildiği gibi CMK'nın 231/6-c bendindeki zarar kavramının belirlenebilir, ölçülebilir, somut maddi zarar olup manevi nitelikteki zararı kapsamadığı gözetilmeden, mağdurun ne şekilde maddi nitelikte bir zararının olduğu da açıklanmadan, sanığın hukuksal durumunun, maddedeki diğer kanuni ölçütlere göre değerlendirilmesi yerine "sanığın şikayetçinin zararını karşılamaması, sanık hakkında verilen hürriyeti bağlayıcı cezanın ertelenmiş olması, cezanın caydırıcılığının sağlanması ve sanığın ıslahının temini" şeklindeki kanuni olmayan gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2010/29485, K. 2013/9399, 1 Nisan 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama