KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2010/8878 E., 2012/1922 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 6 Şubat 2012
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Tehdit, hakaret, yaralama
- Hüküm
- Hükümlülük
Karar Metni
255 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede ;
l)Sanığın tehdit eylemine ilişkin temyizde; Sanığa yükletilen tehdit eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin yasaya uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı; böylece olaylara ilişkin sorunlarda gerekçenin yeterli bulunduğu,
Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Yasada öngörülen suç tipine uyduğu,
Cezaların yasal bağlamda uygulandığı,
Anlaşıldığından sanık ... müdafıinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak. TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,
2)Sanığın hakaret ve yaralama eylemlerine ilişkin temyize gelince;
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
Sanığın savunmalarında hakaret ve yaralama suçuna ilişkin eylemleri inkar etmesi, tanıkların görgüye dayalı bilgilerinin bulunmaması, taraflar arasında husumet bulunması, mağdur ... hakkında düzenlenen doktor raporunda darp ve cebir izine rastlanmadığının bildirilmesi karşısında, iddiayı doğrulayan kanıtların neler olduğu açıklanıp tartışılmadan yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile hükümlülük kararı verilmesi,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2010/8878, K. 2012/1922, 6 Şubat 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama