Karar metni, Yargıtay Karar Arama kaynağından olduğu gibi aktarılmıştır; metne müdahale edilmemiştir. Kişisel veriler maskelenmiştir. Bu karar için özgün analiz henüz yazılmamıştır.
Karar Metni
4. Ceza Dairesi 2010/9452 E. , 2012/6703 K.
"İçtihat Metni"MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi SUÇLAR : Hakaret, tehdit HÜKÜMLER : Beraat, Hükmün açıklanmasının geri bırakılması
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine güre dosya görüşüldü: 1- O yer C. Savcısının sanığa fazla yargılama gideri yükletildiğine dair temyiz iddiasının; sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması karşısında, itiraz olarak kabul edilerek gereği itiraz merciince karara bağlanmak üzere, bu yönden dosyanın incelenmeksizin İADESİNE, 2- Sanık hakkında hakaret suçundan kurulan beraate dair hükme yönelik temyizin incelemesinde, Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler verinde görülmemiştir. Ancak; Sanığın hakaretinin haksız bir eyleme tepki olarak işlendiğinin kabulü durumunda CMK.nun 223/8 maddesi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi gerekirken beraat kararı verilmesi, Yasaya aykırı, ve O yer C. Savcısının temyiz iddiaları bu nedenle yerinde ise de, bu aykırılık, yeniden duruşma yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bir yanılgı olduğundan, sanık ... hakkında hakaret suçuna ilişkin hüküm fıkrasından "...açılan kamu davasından sanığın TCK 129/2 ve CMK 223/2-d maddeleri gereğince BERAATINA" şeklindeki ibarenin çıkarılarak verine "...açılan kamu davasında sanık hakkında TCK 129/2 maddesi gereğince CEZA VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA" ifadesinin eklenmesi suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1.madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CYY.nın 322.maddesi uyarınca davanın esasına, 21.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2010/9452, K. 2012/6703, 21 Mart 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama