KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2011/16318 E., 2013/16838 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 30 Mayıs 2013
- Mahkemesi
- Sulh Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Tehdit, hakaret
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
265 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre müşteki-sanık ..., sanıktan şikayetçi olduğunu söylemesine rağmen katılma hususu hakkında bir karar verilmemiş ise de, ...'ın şikayetçi olması, duruşmaya katılması ve kararı temyiz dilekçesi ile katılma iradesinin varlığını göstermiş olduğundan CMK'nın 237/2. maddesi uyarınca, temyiz dilekçesindeki istemi yerinde görülmekle, davaya katılmasına karar verilerek dosya görüşüldü:
A-Sanık ...'a yükletilen, sair tehdit ve hakaret suçlarına ilişkin kararda öngörülen cezaların nitelik ve niceliğine göre, verildiği tarih itibariyle hükümlerin temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca katılan ...'ın tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,
B-Sanık ... hakkında tehdit suçundan kurulan hükmen temyizine gelince,
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1- Mağdur ...'ın, telefonda “senin kızınla üç kez yattım” sözleriyle gerçekleştirdiği haksız tahrikin sanık üzerinde yarattığı etkinin derecesi tartışılıp değerlendirilmeden, sanık hakkında TCK'nın 29. maddesi gereğince “takdiren” biçimindeki yetersiz gerekçeyle ¼ oranında indirim yapılarak, cezada orantılılık ilkesine uyulmaması,
2- Sanığın sabıkasız olduğunun anlaşılması, tehdit suçundan dosyaya yansıyan, maddi (somut) bir zararın bulunmaması, manevi zararın ise hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanmasına engel oluşturmaması karşısında, “mağdurun zararının giderilmediği” biçimindeki kanuni olmayan gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2011/16318, K. 2013/16838, 30 Mayıs 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama