KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2011/22900 E., 2013/12619 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 29 Nisan 2013
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Tehdit, hakaret
- Hüküm
- Mahkumiyet, beraat
Karar Metni
259 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;
1- Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ... sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,
Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,
Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,
Anlaşıldığından sanık ...'nun ... sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,
2- Tehdit suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyize gelince; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
Katılanın oturduğu siteden aracıyla çıkmak isteyen sanığın, site giriş kapısının açılmasını sağlamak amacıyla uzun süre korna çalması nedeniyle kendisini ikaz eden katılanın evinin önüne gelerek katılana, “delikanlıysan karının eteklerine saklanma, lan o… çocuğu, aşağı in lan, gavat” diye hakaret edip, ele geçmeyen silahı doğrultarak “sizi vururum” şeklinde tehdit ettiğine ilişkin katılanın aşamalardaki iddialarının, tanıklar ... ... ve ... ’in anlatımlarıyla doğrulanması karşısında, tanık beyanları yöntemince tartışılıp reddedilmeden ve hangi anlatıma hangi nedenle üstünlük tanındığı açıklanmadan, yetersiz gerekçeyle beraat kararı verilmesi,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2011/22900, K. 2013/12619, 29 Nisan 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama