Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2011/23197 K.2011/25442

Tehdit ve hakaret suçlarından hükümlü ...'un, 765 sayılı TCK'nın 191/2, 482/3, 72, 647 sayılı kanunun 4. maddeleri uyarınca 3.009 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, cezasının 647 sayılı kanunun 6. maddesi gereğince ertelenmesine dair Kayseri 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 14.02.2007 gün ve 351/55 sayılı kararının kesinleşmesini müteakip deneme süresi içerisinde yeniden suç işlediğinden ertelenen cezanın aynen infazına ilişkin aynı Mahkemenin 09.06.2010 tarihli ve 351/55 sayılı ek kararının Adalet Bakanlığı'nca 03.10.2011 gün ve 50276 sayılı yazısı ile yasa yararına bozulmasının istenmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 24.11.2011 gün ve 2011/345995 sayılı istem yazısı ile dava dosyası daireye gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında "Sanığın mahkumiyetine konu suçun tarihinin 10.03.2005 olduğu, mülga 765 sayılı TCK'nın 95/2. maddesinin karşılığının 5237 sayılı TCK'nın 51. maddesinde düzenlendiği, anılan maddede ise erteli para cezalarının infazı konusunda bir hüküm bulunmaması karşısında, sanığın önceden işlemiş bulunduğu suç sebebiyle hükmedilen 3.009 TL erteli para cezası konusunda aleyhine olacak biçimde aynen infazına karar verilmeyeceği gözetilmeksizin, itirazın bu yönden kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir" denilmektedir.

Gereği görüşüldü;

İncelenen dosyada, hükümlü hakkında Kayseri 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 14.02.2007 tarih ve 351/55 sayılı kararıyla lehe kabul edilen 765 sayılı TCK'nın 191/2, 647 sayılı kanunun 4, 765 sayılı TCK'nın 482/3, 647 sayılı kanunun 4 ve 765 sayılı TCK'nın 72. maddeleri uyarınca toplam 3.009 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve cerilen cezanın 647 sayılı kanunun 6. maddesi uyarınca ertelenmesine karar verildiği ve kararın temyiz edilmeden kesinleştiği, hükümlünün deneme süresi içerisinde 06.07.2008 tarihinde işlediği hakaret,

tehdit ve yaralama suçları nedeniyle Kayseri 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 22.02.2010 tarih ve 851/125 sayılı kararıyla sırasıyla 3 ay, 7 ay 15 gün ve 4 ay 15 gün hapis cezasıyla cezalanrdırılmasına, karar kesinleştiğinde hükümlü hakkında önceden verilen erteli 3.009 TL para cezasıyla ilgili olarak 5237 sayılı TCK'nın 51/7. maddesi uyarınca gereğinin yapılması için mahkemesine yazı yazılmasına karar verildiği, Kayseri 2. Asliye Cza Mahkemisi'nin 09.06.2010 tarih ve 351/55 sayılı kararıyla 3.009 TL para cezasının 765 sayılı TCK'nın 95/2. maddesi uyarınca yerine getirilmesine karar verildiği,

karara karşı hükümlünün itiraz ettiği, Kayseri 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 08.06.2001 tarih ve 2011/738 sayılı kararıyla itirazın reddine karar verildiği, erteli para cezasının yapılan karşılaştırma sonucunda lehe kabul eden 765 sayılı TCK'ya göre verilmiş olması ve aynen infazın da erteli cezaya hükmeden mahkeme tarafından ek bir karar ile verilmiş bulunması karşısında, itirazın reddine ilişkin kararının yasa yararına bozmaya konu olabilecek nitelikte hukuken geçersiz bir karar olmadığı açıktır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği istem yazısındaki düşünce yukarıda belirtilen nedenlerle yerinde görülmediğinden, Adalet Bakanlığının yasa yararına bozma isteğinin REDDİNE, 28.12.2011 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞIOY

765 Sayılı TCY'nın 95/2 nci maddesi ile 5237 sayılı TCY'nın 51/7 nci maddesinin birlikte değerlendirilmesi halinde, 5237 sayılı TCY.nın 7/2 nci maddesindeki düzenleme gereğince, önceki ve sonraki yasalardan failin lehine olan yasanın uygulanıp infazın buna göre yapılacak olması karşısında 51/7 nci maddeki düzenlemenin daha lehe olması söz konusudur.

Şöyle ki; 765 sayılı TCY'nın 95/2 nci maddelerindeki düzenlemede, yargıca takdir yetkisi bırakılmaksızın "her iki ceza ayrı ayrı tenfiz olunur" denirken; 5237 sayılı TCY'nın 51/7 nci maddesinde, "ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine karar verilir" denmektedir. Yeni yasadaki bu düzenleme yargıcın "kısmen" de karar verebilecek olması nedeniyle sanığın/hükümlünün daha lehine olduğundan, Adalet Bakanlığının Yasa Yararına Bozma isteğinin kabulüne karar verilmesi gerektiğinden, yüksek çoğunluk görüşüne iştirak edilmemiştir.