Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2011/23493 K.2012/29009

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Tanıklar ... ve ...'in, sanığın su deposuna zarar verildiğini belirtmesi üzerine birlikte olay yerine gittiklerinde su hortumunun giriş kısmındaki taş parçasının kırık olduğunu belirtmeleri karşısında; su deposunda gözle görülür bir zarar olması ve sanığın su deposuna gitmesinin ve ayak izlerinin olay yerinde olmasının hayatın olağan akışına uygun olduğu ve sanığın şikayet hakkını kullanıp kullanmadığı tartışılmadan yerinde görülmeyen gerekçe ile hüküm kurulması,

2- Mahkemenin kabulüne göre de;

a) Sanığın birden fazla kişiye karşı iftira suçunu işlemesi nedeniyle verilen cezanın TCK'nın 43/2. maddesiyle artırılması gerektiğinin düşünülmemesi,

b) Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 03.02.2009 tarih ve 11-250/13 sayılı kararında da kabul edildiği gibi CMK'nın 231/6-c fıkrasında belirtilen zarar kavramının belirlenebilir ölçülebilir, somut maddi zarara ilişkin olup manevi nitelikteki zararı kapsamadığı, incelenen dosyada sanığa yükletilen iftira suçunun mağdurlarının, ne şekilde maddi nitelikte bir zararlarının olduğu açıklanarak sanığın hukuksal durumunun, yasal ölçütlere göre değerlendirilmesi yerine "zararın giderilmediği" şeklindeki yasal olmayan gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,