KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2011/9668 E., 2013/14114 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 9 Mayıs 2013
- Mahkemesi
- Sulh Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Tehdit, yaralama
- Hüküm
- Düşme, mahkumiyet
Karar Metni
272 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:
1-Sanık ...'in tehdit ve yaralama eylemlerine yükletilen suçlara ve düşme kararlarına yönelik O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden, tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,
B-Sanık ... hakkında tehdit suçundan kurulan hükme yönelik temyizde,
Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1-CMK'nın 231/6. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanması için, suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesinin gerektiği belirtilse de, anılan maddenin 6/c fıkrasında belirtilen zarar kavramı, maddi (somut) zarara ilişkin olup, manevi nitelikteki zararı kapsamaması ve sanığın eylemi sonucunda dosyaya yansımış somut bir zararın da bulunmaması karşısında ''sanığın katılanın maddi ve manevi zararını gidermeyi kabul etmediği'' şeklindeki kanuni olmayan gerekçe ile, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,
2-Sanık hakkında tehdit suçundan hüküm kurulması ve haksız tahrik nedeniyle indirim yapılmamasına karşın, hükmün gerekçe kısmında ''....müşteki sanık ... ve mağdur ... ile karşılaştığı, ...'in ...'e yönelik olarak "senin karnını deşerim" demek suretiyle ölümle tehdit ettiği kabul edilmiş; sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 86/2, 29. maddeleri gereğince hüküm kurulmuştur. '' denilmesi suretiyle hüküm ve gerekçe arasında çelişki ve karışıklığa yol açılması,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2011/9668, K. 2013/14114, 9 Mayıs 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama