Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2012/26076 K.2013/18404

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile

suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1- 16/06/2010 havale tarihli temyiz dilekçesi içeriğinden, hüküm fıkrasının, karar kesinleştiğinde Didim Cumhuriyet Başsavcılığı'na ihbarda bulunulmasına ilişkin olup hüküm niteliği taşımayan (4) nolu bendinin münhasıran temyize konu edildiği anlaşıldığından, 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddesi uyarınca katılan ... vekilinin tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

2- Sanığın temyizine gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

a- Sanık ile katılan ... arasında, suça konu yerin sözleşmede belirtilen imalatların yapılması kaydıyla işletilip kiralanması konusunda 23.07.2008 tarihinde sözleşme yapıldığının anlaşılması karşısında, işbu kira akdine dayanarak büfe inşa eden sanığın, katılan belediyenin 28.10.2009 tarihli cevabi yazısı ile bilirkişi raporuna ve tüm dosya içeriğine göre, sözleşmeye aykırı olarak süs havuzu yapmaması ve vaziyet planı niteliğindeki taslak dışında hiçbir projeye bağlanmamış olan büfeyi farklı yere inşa etmesi eyleminde atılı suçun maddi ve manevi unsurunun ne şekilde oluştuğunun karar yerinde tartışılmaması,

b- Mücavir alanın TCK'nın 184/1. maddesi kapsamında bulunmadığı gözetilerek, suça konu inşaatın bulunduğu yerin belediye sınırları içinde kalıp kalmadığı ve özel imar rejimine tabi yerlerden olup olmadığı araştırılıp, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de ;

c- Sabıkasız olan sanığa yükletilen, belediyeye ait olup taslakta belirtilen konumda olmamakla birlikte müsteciri bulunduğu yerde büfe yapmak suretiyle imar kirliliğine neden olma suçunda, kamunun ve katılanın uğradığı maddi (somut) bir zarar bulunmadığı ve TCK'nın 184/5. maddesindeki etkin pişmanlık düzenlemesinin, hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmasına engel oluşturmayacağı gözetilmeden, kanuni olmayan yetersiz gerekçeyle sanık hakkında CMK'nın 231/5. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,