KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2012/26685 E., 2013/20727 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 1 Temmuz 2013
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- İmar kirliliğine neden olma
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
259 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1-Sanığın yargılama aşamasındaki savunmalarında suça konu binayı kendisinin yapmadığını ileri sürmesi, temyiz aşamasında ise sanık müdafii tarafından ibraz edilen 08.07.2011 tarihli dilekçede, suça konu bina hakkında Bursa 11.Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/1642 E sayılı dosyası ile... isimli şahsın yargılanarak cezalandırılmasına hükmedildiğinin belirtilmesi karşısında, Bursa 11.Asliye Ceza Mahkemesinin ilgili dosyası getirtilip incelenerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,
2-Kabule göre de, sabıkası bulunmayan sanığa yükletilen amcasına ait zemin kat halindeki binanın üzerine izinli olarak kaçak kat yapmak suretiyle imar kirliliğine neden olma suçunun kişilere ve kamu idaresine karşı doğrudan bir zarara yol açtığının kanıtlanmamış bulunması ve ruhsatsız yapının eski hale getirilmesinin ise ancak TCK'nın 184/5 maddesinde öngörülen etkin pişmanlık hükmünün uygulanması bakımından gözetilebilmesi karşısında, sanık hakkında CMK'nın 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması koşullarının bu doğrultuda değerlendirilmesi gerekirken,
"eylem nedeniyle kamunun zarar gördüğü ve bu zararın henüz giderilmediği ve esasen inşaatın tamamen yıkılması ya da ruhsata uygun hale getirilmesi halinde TCK'nın 184/5 maddesinin uygulanması gerektiği" biçimindeki, yasal olmayan gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmaması,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2012/26685, K. 2013/20727, 1 Temmuz 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama