Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2012/29530 K.2014/16586

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

A)Sanık Y.. G.. hakkında konut dokunulmazlığının ihlali ve yaralama suçlarından verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlara karşı, yalnızca itiraz yolu açık ve dolayısıyla yapılan başvurunun bu doğrultuda değerlendirilmesinin gerekli bulunduğu,

Anlaşıldığından, sanık Y.. G..'in tebliğnameye uygun olarak, temyiz davası isteği hakkında bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA,

B)Sanıklar hakkında tehdit suçundan, sanık Ş.. G.. hakkında konut dokunulmazlığının ihlali ve yaralama suçlarından kurulan hükümlerin temyizine gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanıkların savunmalarında, olaydan bir gün önce ortadan kaybolan kız kardeşleri R. G.'in, öz teyzeleri olan mağdur M.. Ç..'ın oğlu, katılan M.. Ç..'ın da kardeşi olan O. Ç.'la birlikte kaçtığını öğrenmeleri üzerine, sinirlenerek durumu öğrenmek üzere mağdur Mevlüde'nin evine gittiklerini ve açık olan avlu kapısından içeri girdiklerini belirtmeleri, tanık K..

D..'nun da aşamalardaki yeminli ifadelerinde bu anlatımı doğrulaması ve sanıkların yakın akrabaları olan mağdurlar ile katılanın ikametinin eklentisi durumundaki avluya rızaları hilafına girdikleri ya da rıza hilafına avludan çıkmadıklarına dair herhangi bir delil bulunmadığının anlaşılması karşısında, konut dokunulmazlığının ihlali suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, yerinde olmayan hukuki nitelemeyle hükümlülük kararı verilmesi,

2-Olayın çıkış nedeni ve gelişimi üzerinde durularak, hükümlülük kararına konu eylemleri bakımından, sanıklar lehine TCK'nın 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

3-Sanık Ş.. G..'in adli sicil kaydına esas olup doğrudan 100 TL adli para cezasına mahkumiyetini içeren ilamın, 1412 sayılı CMUK'nın 305/son maddesi uyarınca kesin nitelikte olması nedeniyle tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi,

4-TCK'nın 86/2. maddesinde öngörülen cezaların seçimlik olduğu ve adli para cezasının da seçilebilecek olması karşısında, sanığın tekerrüre esas olmayan sabıkası gerekçe gösterilip, TCK'nın 58/3. maddesindeki zorunluluktan söz edilerek hapis cezasına hükmolunması,