Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2012/32715 K.2014/1111

CEZA MUHAKEMESİ KANUNU (CMK) (5271) Madde 231

TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 43

TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 125

"İçtihat Metni"Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın 02.06.2009 tarihinde BİMER’e yaptığı başvuruda kaymakam olan mağdur İ.. D.. hakkında söylediği “Sayın Kaymakam, hırsızların ve yalancıların kaymakamı mı diye düşünmekten başka bir şey yapamadık” biçimindeki sözün, dilekçenin bütünü içerisindeki yeri ve bağlamı, şikayet ettiği şahıslar hakkında gerekli idari soruşturmanın yapılmadığı yönündeki sanığın kanaati dikkate alındığında, bu sözün hak arama özgürlüğü kapsamında sert eleştiri niteliğinde olduğu, mağduru doğrudan hedef almadığı gibi onu görevinden dolayı aşağılama, küçültme boyutuna ulaşmadığı anlaşıldığından, bu mağdur bakımından beraat kararı verilmesi gerekirken kanuni olmayan gerekçe ile mahkumiyetine karar verilmesi,

2-Sanığın 31.05.2009 ve 02.06.2009 tarihlerinde BİMER’e yaptığı başvurularda Özel İdare müdür vekili olan katılan İ.. Ç..’ı ve İlçe Tarım Müdürü olan mağdur A.. S..’yı, hem ayrı ayrı hem de birlikte hedef alan küçük düşürücü isnat ve sözler söyleyerek hakaret suçunu işlediğinin kabul edilmesi karşısında, TCK’nın 43/1-2. maddesinde düzenlenen zincirleme suç hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı tartışılmadan, yetersiz gerekçe ile hakaret suçundan iki kez mahkumiyet kararı verilmesi,

3-Sabıkasız olan, savunması talimat yoluyla alınan ve duruşmalara hiç katılmayan sanığın olumsuz tutum ve davranışlarının neler olduğu somut olarak gösterilmeden, “yeniden suç işlemeyeceğine dair kanaat oluşmadığı” biçimindeki kanuni ibarenin tekrarından ibaret yetersiz gerekçe ile CMK’nın 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,