Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2012/4485 K.2012/15845

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1- Sanık ... hakkında hakaret suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde ;

Temyizde hukuki yararı bulunmadığı,

Anlaşıldığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1 ve 1412 sayılı CYY'nın 317.maddesi uyarınca sanık ... müdafiinin tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

2- Sanık ... hakkında genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması, tehdit ve yaralama suçlarından, sanıklar ... ve İbrahim Kalaycı hakkında, yaralama ve hakaret suçlarından kurulan hükümlerin temyizine gelince ;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler görülmemiştir. Ancak;

1- Sanık ...'ın katılan ...'u, önce gaz tabancasıyla tehdit edip sonra havaya doğru ateş etme eyleminin TCK'nın 106/2-a maddesine uyan silahlı tehdit ve TCK'nın 170/1-c maddesinde yazılı suçları oluşturacağı, TCK'nın 44.maddesi uyarınca da sadece, en ağır cezayı gerektiren silahlı tehdit suçundan dolayı mahkumiyet kararı verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçe ve yasal olmayan hukuki nitelendirme ile silahlı tehdit suçundan ve TCK'nın 170/1-c maddesindeki genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan da mahkumiyet kararı verilmesi,

2- Sanıkların aşamalardaki savunmalarında olayın katılan ...'un hakaret etme biçimindeki haksız hareketinden kaynaklandığını beyan etmeleri karşısında, savunmaların doğruluğu araştırılıp olayın çıkış sebebi üzerinde durularak, sanıklar lehine TCK'nın 29. ve 129. maddelerindeki haksız tahrik hükümlerinin uygulanma olanağının tartışılmaması,

3- Sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53/1-c madde ve fıkra ve bendinde belirtilen kendi altsoyları üzerindekiler bakımından hak yoksunluğunun koşullu salıverme tarihine kadar, diğer kişilere karşı anılan haklarından ve 53/l-a,b,d,e bentlerinde belirtilen hak yoksunluklarının ise infaz tamamlanıncaya uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,