KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2013/11390 E., 2014/32567 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 11 Kasım 2014
- Tebliğname No
- 4 - 2011/118691
- Mahkemesi
- Konya(Kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesi
- Tarihi
- 16/12/2010
- Numarası
- 2010/907 (E) ve 2010/1464 (K
- Suçlar
- Hakaret, yaralama
Karar Metni
265 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;
A-Sanığa yükletilen yaralama eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin, Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı; böylece olaylara ilişkin sorunlarda gerekçenin yeterli bulunduğu,
Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,
Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,
Anlaşıldığından sanık K.. E..'in ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,
B-Sanığa yükletilen hakaret suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyize gelince; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak,
1-Eve gelen eşi ve kızı olan katılanlara hitaben “oros...lar yinemi geldiniz” dediğinin kabul edildiği olayda, sanığın katılanlara tek fiille hakaret ettiğinin anlaşılması karşısında, TCK'nın 43/2. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiği gözetilmeden, katılan sayısınca ayrı ayrı mahkumiyet hükmü kurulması,
2-Sanığın adli sicil kaydındaki hükümlülüğü nedeniyle, şartları oluşmasına karşın, TCK'nın 58. maddesindeki tekerrür hükümlerinin uygulanmaması,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2013/11390, K. 2014/32567, 11 Kasım 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama