Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2013/13073 K.2015/28836

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

A-Sanığa yükletilen yasak silah taşıma eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından sanık İ.. T.. müdafiinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

B-Tehdit ve genel güvenliği kasten tehlikeye sokma suçlarına ilişkin hükümlere yönelik temyize gelince, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Sanığın, annesi ve teyzesine küfür etmesi nedeniyle arasında husumet bulunan mağdurun ayaklarına doğru silahla ateş etmek şeklinde gerçekleşen eyleminin silahla tehdit ve genel güvenliğin kasten tehlikeye sokma suçlarını oluşturması karşısında, TCK'nın 44. maddesinde düzenlenen fikri içtima kuralı uyarınca en ağır cezayı gerektiren TCK'nın 106/2-a maddesi uyarınca cezalandırılması yoluna gidilmesi gerektiği gözetilmeden, her iki suçtan ayrı ayrı mahkumiyetine karar verilmesi,

2-Sanığın, mağdur ile konuştuğu sırada mağdurun, kendisine “ sen pezevenkliğe mi başladın” şeklinde hakaret ettikten sonra tokat attığı ve silah doğrulttuğunu savunması ve olayın tek görgü tanığı olan D.. K..'nın da sanık savunmasını doğrulaması karşısında, olayın çıkış nedeni ve gelişmesi değerlendirilerek sonucuna göre TCK’nın 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,