KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2013/22444 E., 2013/23032 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 23 Eylül 2013
- Mahkemesi
- Sulh Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Hakaret, yaralama, tehdit
- Hüküm
- Mahkumiyet, ceza verilmesine yer olmadığı
Karar Metni
274 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
1-... hakkında hakaret, ... hakkında yaralama ve hakaret suçlarına ilişkin kararda öngörülen cezaların nitelik ve niceliğine göre, verildiği tarih itibariyle hükümlerin temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca sanıklar ... ve ...'un tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEKLERİNİN REDDİNE,
2-Sanık ... hakkında tehdit suçundan kurulan mahkumiyet hükmü ile sanıklar ... ve ... hakkında hakaret suçlarından kurulan ceza verilemesine yer olmadığı hükümlerine yönelik temyize gelince,
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede
a-Sanıklar ... ve ... hakkında hakaret suçlarından kurulan ceza verilemesine yer olmadığına ilişkin hükümlere, eylemlere ve yükletilen suçlara yönelik katılan sanık ...'un temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,
b-Sanık ... hakkında tehdit suçundan kurulan mahkumiyet hükmünde ise,
Katılan ...'un, ...'un eline aldığı taşlarla "birdaha bu yolu kullanma senin kafanı kırarım" dediğini, tanık ...'un da “ ... eline bir taş almış ve müştekiye neden bu yolu kullanıyorsun senin kafanı yaracağım ” dediğini beyan etmesi karşısında, sanığın eyleminin “silahla tehdit” suçunu oluşturup oluşturmadığına ilişkin kanıtları tartışma ve değerlendirme görevinin üst dereceli asliye ceza mhkemesine ait olduğu gözetilip, görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla hüküm kurulması,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2013/22444, K. 2013/23032, 23 Eylül 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama