KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2013/26113 E., 2015/38004 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 18 Kasım 2015
- Tebliğname No
- 4 - 2011/307184
- Mahkemesi
- İzmir(Kapatılan) 18. Sulh Ceza Mahkemesi
- Tarihi
- 02/03/2011
- Numarası
- 2010/1532 (E) ve 2011/559 (K
- Suçlar
- Tehdit, kişilerin huzur ve sükununu bozma
Karar Metni
269 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;
1-Sanığa yükletilen tehdit eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,
Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,
Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,
Anlaşıldığından, sanık K.. A..'ın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,
2-Kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;
Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir;
Ancak;
Bir kimseyi sırf rahatsız etmek amacıyla telefon edilmesi, gürültü yapılması ya da aynı maksatla hukuka aykırı başka bir davranışta bulunulması eylemlerinin ısrarla yapılması halinde, TCK’nın 123. maddesindeki kişilerin huzur ve sükununu bozma suçunun oluşabileceği gözetilmeden, olay günü sanığın katılanın ikamet ettiği evin kapısna vurarak bağırması ve katılanla görüşmek için tehdit etmesi şeklinde gerçekleşen eyleminde, suçun ısrar ve sırf rahatsız etme şartının bulunmadığı düşünülmeden mahkumiyet kararı verilmesi,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2013/26113, K. 2015/38004, 18 Kasım 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama