Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2013/26945 K.2015/37801

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, sanığa Tebligat Kanununun 21. maddesine göre yapılan tebligatın usulsüz olduğu anlaşılmakla, sanığın öğrenme üzerine süresinde hükmü temyiz ettiği kabul edilerek ve sanığın sabıkasında yer alan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar ile ilgili mahkemesine ihbarda bulunmasına karar verilmemiş ise de, her zaman ihbarın mümkün olduğu belirlenerek dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Hakaret ve tehdit suçlarından hükmedilen adli para cezalarının taksitlendirilmesi sırasında uygulanan kanun maddesi gösterilmeyerek CMK’nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

2-Sanığın üzerine atılı suçlamaları kabul etmemesi ve katılanın iddiasından başkaca delil de olmaması karşısında, katılanın 04/02/2010 tarihli celsedeki olay sırasında çocuklarının yanında bulunduğu beyanı gözetilerek, nüfus kayıtlarından sanık ile katılanın müşterek çocukları oldukları anlaşılan G.. K.. ve G.. K..'ın tanık olarak ifadeleri alındıktan sonra sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,