Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2013/30143 K.2015/40814

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Tehdit suçundan açılan davada sanığın ikrarı ile tanık H.. Ö..’ün sanığın, katılana “sana göstereceğim” şeklinde tehdit ettiğine ilişkin beyanları karşısında; sanığın tehdit suçu sübuta ermesine rağmen yerinde görülmeyen gerekçeyle hakkında beraat kararı verilmesi,

2-Sanığın, önce katılanın kendisine hakaret ettiğini savunması ve tanık Osman’ın da tarafların karşılıklı olarak birbirlerine hakaret ettiklerini ifade etmesi karşısında, hakaret suçundan hüküm kurulurken TCK’nın 129.maddesinin tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Hakaret suçundan ceza verilirken, 5275 sayılı Kanun’un 108/2.maddesi gereğince, sanığın sabıkaları arasında en ağır ceza olan Bulancak Sulh Ceza Mahkemesinin 2007/22 Esas ve 282 sayılı kararındaki hakaret suçunun tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, daha az cezayı gerektiren aynı mahkemenin aynı kararındaki yaralama suçuyla ilgili ilamın tekerrüre esas alınması,

4-Sanığın hakaret suçundan mahkum olması nedeniyle yargılama giderlerinden olan maktu vekalet ücretinin katılan yerine, “katılan idareye verilmesine” karar verilerek karışıklığa neden olunması,

5- Sanığın adli sicil kaydında iki adet erteli hapis cezası bulunduğu halde, sadece yaralama suçu nedeniyle mahkemesine ihbarda bulunulmasına karar verilmesi,