Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2013/32816 K.2016/134

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Olayın tek tanığı olan ...'in aşamalarda sanığın mağdura hitaben "belediye ruhsatımı çıkartmadın, arabanı yakarım, mahallede gezdirmem" biçiminde sözler söylediğine ilişkin beyanı gözetildiğinde, sanığın mağdura yönelik eyleminin TCK'nın 106/1. maddesinin 2. cümlesi kapsamındaki sair tehdit suçunu oluşturduğu ve şikayet yokluğu nedeniyle düşme kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, aynı madde ve fıkranın birinci cümlesine göre mahkumiyet kararı verilmesi,

2-Kabule göre de;

Kahvehane işleten sanığın, muhasebeci olan mağdura ruhsat işlemleri ile ilgilenmediği gerekçesiyle "arabanı yakarım" biçiminde tehdit ettiğinin iddia edilmesi karşısında, sanığa ek savunma hakkı verilmeden, iddianamede gösterilmeyen TCK'nın 106/1. maddesinin 1. cümlesinin uygulanması suretiyle CMK'nın 226/1-2. maddelerine aykırı davranılması,

3-Anayasa Mahkemesi’nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı ile TCK’nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının, uygulanması zorunluluğu,