Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2013/42356 K.2014/18442

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi:

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

A-Sanık ...'e yükletilen yasak silah taşıma eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından sanık ...'in ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

B-Sanıklar hakkında genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçlarından kurulan hükümlerin temyizine gelince; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanıkların olay sırasında herhangi bir söz sarf etmeksizin havaya birkaç el ateş etmesinden ibaret eylemlerinin, hukuki anlamda tek fiil olduğu ve bu fiil ile hem silahla tehdit hem de genel güvenliği tehlikeye sokma suçlarının oluştuğu gözetilerek, TCK'nın 44. maddesi gereğince daha ağır cezayı gerektiren TCK'nın 106/2-a maddesinde tanımlanan silahla tehdit suçundan cezalandırılmaları gerekirken, yerinde olmayan gerekçe ve kanuni olmayan hukuki nitelendirme ile TCK'nın 170/1-c maddesindeki genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan mahkumiyet kararı verilmesi,

2-Sanık ...'in aşamalarda olay öncesinde amcası olan sanık ...'in evinin önüne gelerek havaya bir kaç el ateş ettiğini duyunca yere doğru 2 el ateş ettiğini savunması karşısında, olayın çıkış nedeni ve gelişmesi değerlendirilerek sonucuna göre TCK’nın 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,