KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2013/8718 E., 2015/24763 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 18 Mart 2015
- Tebliğname No
- 4 - 2013/26910
- Mahkemesi
- Karaman 2. Asliye Ceza Mahkemesi
- Tarihi
- 27/03/2009
- Numarası
- 2008/162 (E) ve 2009/257 (K
- Suçlar
- Tehdit
Karar Metni
305 kelime·2 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;
Sanıklara yükletilen tehdit eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanıklar tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;
Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,
Tehdit suçunun her iki sanık tarafından birlikte ve silahla işlenmesi karşısında, TCK'nın 61. maddesi gereğince temel ceza belirlenirken, aynı Kanunun 106/2-a ve c maddesindeki iki nitelikli halin gerçekleştiği gözetilerek, kısa kararda 106/2-a ile uygulama yapıldığı halde gerekçeli kararda 106/2-a-c maddelerinin uygulandığından bahisle gerekçe ile hükmün genişletilemeyeceği ve ayrıca alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle ceza tayin edilmesi gerektiği düşünülmemiş ise de, aleyhe temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı,
Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükümleri etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.
Ancak,
Tekerrüre esas alınan önceki mahkumiyetlerin, kesin nitelikteki adli para cezalarından ibaret olması karşısında, sanık R.. A.. hakkında TCK'nın 58. maddesinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2013/8718, K. 2015/24763, 18 Mart 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama