KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2014/2176 E., 2015/38234 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 19 Kasım 2015
- Tebliğname No
- 4 - 2012/153553
- Mahkemesi
- Refahiye Asliye Ceza Mahkemesi
- Tarihi
- 21/03/2012
- Numarası
- 2010/77 (E) ve 2012/44 (K
- Suçlar
- Tehdit, hakaret, yaralama
Karar Metni
269 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:
1-Sanık S.. A..'a yükletilen hakaret ve yaralama eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,
Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,
Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı,
2-Sanık G.. K.. hakkında yaralama suçundan kurulan beraat hükmü ile sanıklar S.. A.. ve Ahmet Kuşoğlu hakkında hakaret suçundan verilen ceza verilmesine yer olmadığına ilişkin kararların da usul ve Kanuna uygun olduğu,
Anlaşıldığından, katılan sanık S.. A..'un ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,
3-Sanık S.. A.. hakkında tehdit suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince;
Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak;
TCK’nın 50/3. maddesi uyarınca, daha önce hapis cezasına mahkumiyeti bulunmayan sanık hakkında, seçenekli yaptırımlardan hapis cezası tercih edilerek hükmolunan 25 gün hapis cezasının, aynı maddenin birinci fıkrasında öngörülen seçenek yaptırımlara çevrilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2014/2176, K. 2015/38234, 19 Kasım 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama