KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2014/32108 E., 2017/18818 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 6 Temmuz 2017
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Tehdit, hakaret
- Hükümler
- Mahkumiyet, beraat, ceza verilmesine yer olmadığı
Karar Metni
288 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararın nitelik ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:
1- Sanıklar ... ve ...'nun, müşteki ...'a karşı tehdit ve hakaret suçlarından kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın niteliğine göre karara karşı, yalnızca itiraz yolu açık ve dolayısıyla yapılan başvurunun bu doğrultuda değerlendirilmesinin gerekli bulunduğu,
Anlaşıldığından, sanıklar ... ve ...'nun tebliğnameye uygun olarak, temyiz davası isteği hakkında bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA,
2- Sanık ...'ın, katılanlar ... ve ...'ya karşı tehdit eylemlerinden verilen beraat kararının, katılanlar ... ve ... tarafından yapılan temyizinde;
Eylemlere ve yükletilen suça yönelik katılanlar ... ve ...'nun temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden, tebliğnamedeki onama düşüncesine uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,
3- Sanık ... hakkında katılanlar ... ve ...'ya karşı hakaret eylemlerinden kurulan ceza verilmesine yer olmadığına dair kararın, katılanlar ... ve ... tarafından yapılan temyizine gelince;
02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 125/1. cümle kapsamındaki hakaret suçu önceden de uzlaşma kapsamında ise de, 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle, 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 24 ve 25. fıkralarındaki uzlaştırma bürosuna ilişkin düzenleme dikkate alınıp, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2014/32108, K. 2017/18818, 6 Temmuz 2017 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama