Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2014/34093 K.2015/1120

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ile suç tarihine göre, sanık H.. T..'ın sadece kendisi hakkında verilen mahkumiyet hükümlerini temyiz ettiği anlaşılarak dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Yaralama suçundan kurulan hükümde, sanığın, tartışma sırasında, M.. K.., A.. K.., K.. K.. ve M.. K..'nin kendisine değneklerle ve yumruklarla saldırmaları üzerine kendisini korumak amacıyla silah çektiğini savunması karşısında, sanık lehine meşru müdafaa veya haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

2-6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan kurulan hükümde, suça konu silahın elde edilememesi nedeniyle, 6136 sayılı Kanun kapsamında kalıp kalmadığının ve atışa elverişli olup olmadığının saptanamaması karşısında, sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

3-Sanığın aralarında, arazi sınır uyuşmazlığı bulunan M.. K.., A.. K.., K.. K.. ve M.. K.. ile olay günü aralarında çıkan kavga nedeniyle ele geçirilemeyen ruhsatsız tabanca ile havaya 5-6 el ateş etmekten ibaret eyleminin, TCK'nın 106/2-a ve 170/1-c maddelerine uyan silahla tehdit ve genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçlarını oluşturduğu, ancak, TCK'nın 44. maddesi uyarınca en ağır cezayı gerektiren tehdit suçundan hükümlülük kararı verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçe ve kanuni olmayan hukuki nitelendirme ile genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan mahkumiyet kararı verilmesi,