Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2014/5907 K.2014/33319

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın savunmasında, ruhsal yönden hasta olduğunu ileri sürmesi ve15.11.2011 tarihli Abant İzzet Baysal Üniversitesi Tıp Fakültesi raporunda sanık hakkında bipolar duygu bozukluğu teşhisinin konulduğunun belirtilmesi karşısında, 5237 sayılı TCK'nın akıl hastalığını düzenleyen 32. maddesi hükümleri gereğince sanığın, "işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalıp azalmadığı" hususunda gözlem altında tutularak, Adli Tıp Kurumu 4. İhtisas Kurulundan rapor alınması ve 5237 sayılı Kanunun 32/2 ve 57. maddeleri de nazara alınmak suretiyle sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik incelemeyle mahkumiyet kararı verilmesi,

2-Kabule göre de;

a) Adli para cezası tayin edilirken TCK’nın 52. maddesi uyarınca temel cezanın gün üzerinden belirlenmesi, artırım ve indirimlerin de gün üzerinden yapılması gerekirken, kanuni yönteme aykırı biçimde yıl ve ay üzerinden hesap yapılarak ceza belirlenmesi,

b) TCK'nın 32/2. maddesi uyarınca, davranışlarını yönlendirme yeteneği azalmış sanık hakkında aynı Kanun'un 57/6. madde ve fıkrası gereğince öncelikle ceza tayin olunup, mahkum olunan hapis cezasının, süresi aynı kalmak koşuluyla, kısmen veya tamamen, akıl hastalarına özgü güvenlik tedbiri olarak uygulananıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

c) Ceza ehliyetini ortadan kaldıracak mahiyet ve derecede olması nedeniyle kusur yeteneği azalan sanığa, CMK'nın 150/2. maddesi uyarınca müdafi atanmadan, yargılamaya devamla hükümlülük kararı verilmesi,