Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2015/26046 K.2020/333

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, hükmün tefhim edildiği tarihte cezaevinde bulunan ve duruşmada hazır edilen sanığa, cezaevi kanalıyla da temyiz dilekçesi verilebileceğinin yasa yolu bildiriminde açıklanmaması ve ayrıca temyiz süresinin başlangıcının “tebliğden itibaren” şeklinde yanıltıcı gösterilmesi nedeniyle sanığın temyiz isteğinin süresinde olduğu kabul edilerek dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

İddianame içeriğindeki anlatıma ve mahkemenin kabulüne göre, sanığın kendisini yaralayan katılan ...'ı, aracının arkasından aldığı tüfeği ile yaklaşık 8-10 metre mesafeden yere ve ayaklarına doğru ateş etmek sureti ile yaralamasının bütün olarak silahla yaralama suçunu oluşturduğu, aniden gelişen ve önceden aralarında sorun bulunmadığı halde sanığın yaralama eylemi sonrasında tehdit içeren bir söz ve davranış da göstermediği halde eyleminin ayrıca silahla tehdit suçunu oluşturmadığı gözetilmeden, yaralama yanında silahla tehdit suçundan da mahkumiyet hükmü kurulması,