Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2015/9596 K.2015/29150

Mala zararverme, hakaret ve tehdit suçlarından sanıklar Ş.. Ö.., A.. K.., A.. Ö.., A.. Ö.., A.. Ö.., H.. Ö.., Z.. Ö.. ve S.. Ö..'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151/1, 125/1-4, 106/1, 43, 62. maddeleri gereğince 2.000, 1.740, 2.180, 2.000, 2.000 Türk lirası adli para cezaları ile cezalandırılmalarına ve sanıklar hakkında kurulan hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına dair, Torul Asliye Ceza Mahkemesinin 20/10/2014 tarihli ve 2014/108 esas, 2014/327 sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 30.03.2015 gün ve 105636 sayılı tebliğnamesiyle dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında: “Dosya kapsamına göre;

1-Mahkemelerce karar verilirken gerekçe gösterilmiş ise gösterilen gerekçenin yerinde olup olmadığı olağan yasa yolu ile denetlenebilir ise de, olağanüstü bir kanun yolu olan kanun yararına bozma yoluyla denetlenemeyeceği, ancak mahkemece hiç gerekçe gösterilmemiş ise bu durumun kanun yararına bozma konusu yapılabileceğine dair, Yargıtay Ceza Dairelerinin kararları karşısında, somut olayda sanıklar hakkında kurulan hükümlerin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesi gereğince açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilirken, mahkemece hiçbir gerekçe gösterilmeden 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34/1 ve 230. maddelerine aykırı bir şekilde karar verilmesinde,

2-Hükmün (E) bendinde sanıklar Z.. Ö.., H.. Ö.. ve S.. Ö..'in tehdit suçunu işledikleri kabul edilerek 5237 sayılı Kanun'un 106/1. maddesi uyarınca cezalandırılmalarına karar verilirken, sübuta eren eylemlerinin 106/1. maddenin hangi cümlesine uyduğu belirtilmeden, 5271 sayılı Kanun'un 232. maddesine aykırı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ