KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2016/13490 E., 2020/8780 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 6 Temmuz 2020
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Tehdit, hakaret
- Hükümler
- Beraat
Karar Metni
275 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, soruşturma aşamasında şikayetçi olan mağdur ...'na kovuşturma aşamasında atanan zorunlu vekilin kamu davasına katılmak talebinde bulunduğu ancak mahkemesince katılma hususunda bir karar verilmediği anlaşılmakla, temyiz dilekçesi katılma iradesini yansıttığından CMK'nın 237/2. maddesi uyarınca mağdur ...'nun davaya katılmasına vekilinin de katılan vekili olarak kabulüne karar verilerek dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;
1-Sanık ... hakkında tehdit suçundan verilen beraat hükmünün incelenmesinde;
CMK'nın 172 . maddesinin 2. fıkrasındaki "Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak yeni delil elde edilmedikçe ve bu hususta sulh ceza hâkimliğince bir karar verilmedikçe, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz." düzenlemesi karşısında; aynı olayla ilgili olarak, sanık ... hakkında Fethiye Cumhuriyet Başsavcılığınca 2014/3261 sayılı soruşturma dosyası üzerinden verilen 26/05/2014 tarihli kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kesinleşip kesinleşmediği araştırılıp, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdiri gerektiğinin gözetilmemesi,
2-Sanık ... hakkında hakaret suçundan verilen beraat hükmünün incelemesine gelince;
Sanık ... hakkında Fethiye 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/221 Esas, 2014/405 karar sayılı ve 18/12/2014 tarihli kararı ile sanık hakkında aynı fiil nedeniyle hüküm verilmiş olduğu anlaşılmakla; CMK'nın 223/7. maddesi uyarınca davanın reddine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2016/13490, K. 2020/8780, 6 Temmuz 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama