KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2016/14462 E., 2020/12049 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 15 Ekim 2020
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Tehdit, kasten yaralama
- Hükümler
- Mahkumiyet, düşme
Karar Metni
305 kelime·2 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir,
Ancak;
1-Sanık ...'ın, mağdur ...'a yönelik takibi şikayete bağlı olan kasten yaralama eyleminden dolayı, mağdur ...'ın 03.12.2013 tarihli duruşmada şikayetten vazgeçtiğini belirtmesi karşısında, kasten yaralama suçu yönünden, sanık ...'tan vazgeçmeye karşı diyecekleri sorularak, sonucuna göre sanık ...'ın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden düşme kararı verilmesi,
2-Sanık ...'ın, mağdur ...'a yönelik silahla tehdit eylemi yönünden, sanık ...'ın sabıkasında görülen tek ilamın hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin olması, CMK’nın 231/8. maddesine 28.06.2014 tarihli ve 6545 sayılı Yasanın 72. maddesiyle “denetim süresi içinde, kişi hakkında kasıtlı bir suç nedeniyle bir daha hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemez.” cümlesi eklenmiş ise de, suç tarihi itibarıyla anılan düzenlemenin yürülükte olmaması nedeniyle daha önce verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın engel oluşturmaması karşısında,
yargılama sürecindeki davranışları olumlu bulunarak takdiri indirim uygulanan ve bir daha suç işlemeyeceği kanaatine varılarak silahla tehdit suçundan verilen hapis cezası ertelenen sanık hakkında, diğer koşullar değerlendirilmeden, "daha önceden hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verildiği'' şeklindeki yasal olmayan gerekçeyle erteleme hükmünden daha lehe olan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2016/14462, K. 2020/12049, 15 Ekim 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama