KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2017/18881 E., 2020/19536 K.·İncelenen Kararın;
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 14 Aralık 2020
Karar Metni
324 kelime·2 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;
Sanığa yükletilen katılanlar ... ve ...'e yönelik silahla tehdit, katılan ...'e yönelik kasten nitelikli yaralama ve katılan ... 'e yönelik kasten basit yaralama eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,
Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,
Sanık hakkında kasten nitelikli yaralama suçuna ilişkin hükümde TCK'nın 62. maddesi uygulanırken hesap hatası yapılması suretiyle sonuç ceza 3 yıl 1 ay 15 gün hapis yerine, 2 yıl 13 ay 15 gün hapis cezası olarak eksik belirlenmiş ve silahla tehdit suçuna ilişkin hükümde de TCK'nın 62. maddesi uygulanırken hesap hatası yapılması suretiyle sonuç ceza 1 yıl 6 ay 22 gün hapis yerine, 18 ay 22 gün hapis cezası olarak eksik belirlenmiş ise de, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedenleri yapılamayacağı,
Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükümleri etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.
Ancak;
TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun uygulanmasına ilişkin hükmün, Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uygulanma olanağının ortadan kalkmış olması,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2017/18881, K. 2020/19536, 14 Aralık 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama