Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2017/758 K.2017/28262

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, sanığın yokluğunda verilen hükme ilişkin gerekçeli kararın, 29/07/2015 tarihinde muhatabın kendisine bizzat tebliğ edildiği anlaşılmakla birlikte, sanık müdafiinin 17/02/2016 tarihli dilekçesinde, tebligat mazbatasındaki imzanın sanığa ait olmadığının beyan edildiği, bu çerçevede yapılan incelemede Bursa Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü'nün 28/11/2016 tarihli yazısı ile tebliğ mazbatasında bulunan imza ile sanığın mukayese imzaları arasında "adı geçen şahıs elinden çıktığını gösterir nitelik ve yeterlilikte uygun kaligrafik bulgular tespit edilmemiştir" denildiği,

kararın sanığa usulüne uygun olarak tebliğ edilmediği, sanık müdafiinin 17/02/2016 tarihli dilekçesinde eski hale getirme talebi ile temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenip, 25.01.2016 tarihli temyiz isteminin reddine dair ek karar kaldırılarak dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre sanık hakkında hüküm kurulduktan sonra, dosyanın yeniden ele alınamayacağı belirlenerek,11/05/2017 tarihli uzlaşma nedeniyle verilen düşme kararı hukuki nitelikten yoksun kabul edilerek yapılan incelemede;

02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nin 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğu anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,