Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2019/5117 K.2021/28892

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, sanığın yokluğunda verilen gerekçeli kararın, adresinin kapalı olmasından dolayı Tebligat Kanunu'nun 21. maddesine göre tebliğ edildiği ancak sanığın gerekçeli kararın tebliğ edildiği tarihte cezaevinde olduğunun ve tebligatın usulüne uygun olmadığının anlaşılması karşısında, sanığın temyiz isteminin süresinde olduğu ve gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 13.10.2014 yerine yalnızca 2014 olarak yazılmasının mahallinde düzeltilebilir maddi hata niteliğinde olduğu belirlenmekle, dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen tehdit eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Sanığın tehdit eylemini, birden fazla mağdura karşı bir suç işleme kararı kapsamında tek bir fiil ile gerçekleştirmesine karşın, TCK'nın 43/2. maddesinin uygulanmaması yerinde değilse de, aleyhe temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak;

TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun uygulanmasına ilişkin hükmün, Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uygulanma olanağının ortadan kalkmış olması,