Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2020/14379 K.2021/10121

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, dosya görüşüldü.

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler, gerekçe içeriğine göre, yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1- Sanığın, çocuğunu muayene ettirmek amacıyla geldiği hastanede, katılana çocuğunun durumunun acil olduğunu söylediği, katılanın da sırası geldiğinde çocuğu tedavi edeceğini söylemesi üzerine katılana kafa atarak darp edilmesi şeklindeki eyleminin, TCK'nın 86/1 ve 86/3-c maddesinde düzenlenen kasten yaralama suçunu oluşturduğu gözetilmeden, “görevi yaptırmamak için direnme" suçundan cezalandırılmasına karar verilmesi,

2- Kabule göre de,

TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun uygulanmasına ilişkin hükmün, Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararıyla iptal edilmesi nedeniyle uygulama olanağının ortadan kalkmış olması,