Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2020/16735 K.2021/6280

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinede görülmemiştir.

Ancak;

1- TCK’nın 226/4. maddesindeki “doğal olmayan” kavramı, bireylerin cinsel yaşamının içerisinde yeri olmayan, aşağılayıcı veya toplumun geneli tarafından da doğal olarak kabul edilmeyen ilişkileri tanımlamaktadır. Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 25/06/2020 gün, 2018/18-461 esas ve 2020/323 sayılı kararında açıklandığı üzere, anal ya da oral yoldan yapılan, eşcinsel veya grup halinde bulunulan cinsel birleşmelere ait görüntüler tek başına bu kavram içerisinde değerlendirilemeyecektir.

Somut olayda; bilirkişi raporunun içeriğine göre sanığın eyleminin, müstehcen görüntü, yazı veya sözleri içeren ürünleri, bunların satışına mahsus alışveriş yerleri dışında, satışa arz eden, satan veya kiraya verme olarak tanımlanan TCK'nın 226/1-d maddesinin ihlali niteliğinde olduğu ve bu maddeye göre cezalandırılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, aynı Kanunun 226/4. maddesinden hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

Sanık hakkındaki temel adli para cezası 5 gün olarak belirlenmesine karşın; TCK’nın 62. maddesinin uygulanması sırasında hükme 25 gün adli para cezası olarak yazılması ve aynı Kanun’un 52/2. maddesi gereğince paraya çevrilirken de, hesap hatası sonucu 100 TL olarak belirlenmesi.