Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2020/22324 K.2022/16542

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteminin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1-Sanığa, şikayetten vazgeçmeyi kabul edip etmediği sorulmadan, hakaret suçundan açılan kamu davasının şikayetten vazgeçme nedeniyle düşmesine karar verilmesi suretiyle 5237 sayılı TCK'nın 73/6. maddesine aykırı davranılması,

2-Sanık hakkında kısa kararda hakaret suçundan sanığın şikayetten vazgeçmeyi kabul ettiği belirtilmiş iken gerekçeli kararda sanığın şikayetten vazgeçmeyi kabul ettiğine ilişkin ibarenin hükümden çıkartılması suretiyle çelişki yaratılması,

3-Suç tarihinde uzlaşma kapsamında olmayan TCK'nın 106/1-1. cümlesinde düzenlenen tehdit suçu ile uzlaşma kapsamında olan hakaret suçunun birlikte işlenmesi nedeniyle uzlaşma hükümlerinin uygulanamayacağı ancak hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde yürürlüğe giren 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair 6763 sayılı Kanunun 34. maddesi ile değişik CMK’nın 253/1. madde hükmü uyarınca, sanığa atılı TCK'nın 106/1-1. cümlesinde düzenlenen tehdit suçunun uzlaştırma kapsamına alınmış olması ve bu nedenle hakaret suçunun da uzlaştırma işlemi yapılması gerekliliğinin ortaya çıkması karşısında; anılan Kanunun 35. maddesiyle değişik CMK’nın 254. maddesi gereğince sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,