Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2020/27628 K.2023/65

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu ... Asliye Ceza Mahkemesinin kararı ile sanık hakkında hakaret ve tehdit suçlarından, 5271 sayılı Kanunun 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; tanık ...'nin beyanları ve olayın oluşuna göre atılı suçlardan mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine, vesaire ilişkindir

III. OLAY VE OLGULAR

Davaya konu olayda sanığın müştekiyi tehdit ettiği ve müştekiye yönelik hakaret suçunu işlediği iddia edilmiş, sanık tüm aşamalarda suçlamayı reddetmiştir. Sanığın savunmasının aksine, mahkumiyetine yeter, tüm kuşkulardan uzak, kesin ve inandırıcı delillerin bulunmadığı, sanığa yakıştırılan eylemin hiç bir kuşkuya yer vermeyen kesinlikle ispat edilemediği, bu suretle sanığın üzerine atılı hakaret ve tehdit suçlarını işlediğinin sabit olmadığı Yerel Mahkemece kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, tarafsız tanık anlatımları karşısında, kararda bir hukuka aykırılık görülmeyerek yerinde görülmeyen temyiz istemlerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR