Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2020/29127 K.2023/135

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

... Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.05.2016 tarihli ve 2016/42 Esas, 2016/414 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında tehdit ve hakaret suçlarından, uygulama maddesi belirtilmeden beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyizinin, sanığın her fırsatta katılana saldırıda bulunduğu, olay günü de katılana hakaret ve tehditte bulunduğu, tarafların yaş ve sağlık durumları ile tanık beyanına bakıldığında sanığın eylemleri sabitken beraatine karar verildiği bu nedenlerle dosyanın yeniden incelenerek bozulması talebine yönelik olduğu.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın olay tarihinde katılana yönelik tehdit ve hakarette bulunduğu, ancak Yerel Mahkemece sanığın üzerine atılı suçları işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

A. Sanık hakkında kurulan hükümlere yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde, dosya kapsamında bağımsız tanık bulunmayan olayda Yerel Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık görülmemiştir. B. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir. Ancak 5271 sayılı Kanun'un 230/2 nci ve 232/6 ncı maddelerinde yer alan düzenlemeler karşısında, sanık hakkında verilen beraat kararının dayanağını oluşturan uygulama maddesinin gösterilmemesi isabetli bulunmamıştır.

V. KARAR