Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2020/33146 K.2023/16307

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

... Asliye Ceza Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2015/37 Esas, 2015/150 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 73 üncü maddesinin dördüncü fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca düşme kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyizinin; herhangi bir gerekçe içermeyen temyiz talebinden ibaret olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, katılan ... ve inceleme dışı ...'ye hitaben "Sen kime köpek diyorsun, köpek sensin, şerefsizler, o... çocukları." şeklinde hakaret ettiğinden bahisle cezalandırılması talebi ile açılan kamu davasında Yerel Mahkemece; katılana yönelik eylem açısından yapılan değerlendirmede, katılanın soruşturma aşamasında sanıktan şikâyetçi olmadığı, bu suçun şikâyete tabi olduğu bu nedenle düşme kararı verilmesi gerektiği kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

5237 sayılı Kanun'un 131 inci maddesinin birinci fıkrasında, “Kamu görevlisine karşı görevinden dolayı işlenen hariç; hakaret suçunun soruşturulması ve kovuşturulması, mağdurun şikâyetine bağlıdır." hükmüne yer verilmesi, aynı Kanun'un 73 üncü maddesinin dördüncü fıkrasında ise, “Kovuşturma yapılabilmesi şikâyete bağlı suçlarda Kanun'da aksi yazılı olmadıkça suçtan zarar gören kişinin vazgeçmesi davayı düşürür." hükmünün bulunması,

5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrasında da, “Türk Ceza Kanunu'nda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma ya da kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir." şeklinde düzenlemenin yer alması ve incelenen somut olayda;

katılan ...'nün soruşturma aşamasında alınan 05.09.2014 tarihli ifadesinde sanıktan şikâyetçi olmadığını beyan etmesi karşısında, takibi şikâyete bağlı olan hakaret suçu için şikâyet dava şartı olduğundan ve kovuşturma şartının gerçekleşmediği anlaşıldığından Yerel Mahkemece kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, 5237 sayılı Kanun'un 73 üncü maddesinin dördüncü fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca kamu davasının ''DÜŞMESİNE'' yerine ''DÜŞÜRÜLMESİNE'' karar verilmesi, dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasından ''DÜŞÜRÜLMESİNE'' ibaresinin çıkarılması yerine ''DÜŞMESİNE'' ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,