Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/11052 K.2023/19306

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun'un) 265 inci maddesinin birinci ve dördüncü, 43 üncü maddesinin ikinci fıkraları, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 18 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Sanığın temyiz isteminin özetle; duruşmada daha önceki olayı hatırlaması nedeniyle ses tonunu yükselterek agresif davrandığına, Mahkeme hakiminin haklı olarak kendisini uyardığına, bu nedenle kendisinden özür dilediğine, cezaevinde izin hakkını engellemeleri nedeniyle intihar ettiğine, kendisini Manisa Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi'ne götürdüklerine, ilaç tedavisi gördüğüne, atılı suçları işlemediğine yönelik olduğu görülmüştür.

2.O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin özetle; sanığın eyleminin zincirleme silahla tehdit olarak nitelendirilmesi gerektiği halde görevi yaptırmamak için direnme suçundan mahkûmiyet kararı verilmesinin usul ve Kanun'a aykırı olduğuna yönelik bulunduğu görülmüştür.

III. OLAY VE OLGULAR

Cezaevinde hükümlü olarak bulunan sanığın, daha önce yaşanan bir olaydan dolayı tarafına verilen disiplin cezasına tepki göstererek bağırıp çağırmak, mağdur cezaevi görevlilerinin, sanığın disiplini bozan tavırlarını sonlandırmaya çalışma şeklindeki görevlerini yapmaların engel olmak amacıyla, elindeki silahtan sayılan kırık bardağı onlara doğru tutup göstererek, kendisinin üzerine gelinirse, infaz koruma memuru mağdurları da, kendisini de keseceğini söylemek suretiyle görevi yaptırmamak için direnme suçunu işlediği Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1. Sanığın temyiz dilekçesinde, intihar etmesi üzerine Manisa Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinde kendisine ilaç tedavisi uygulandığını ifade etmesi karşısında, mahkemece bu yönde araştırma yapılarak varsa tüm tedavi evraklarının getirtilmesi suretiyle, sanığın davaya konu suç tarihi itibarıyla 5237 sayılı Kanun'un 32 nci maddesi uyarınca, akıl hastalığı nedeniyle işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığı veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalmış veya önemli derecede azalmış olup olmadığı konusunda yöntemince rapor alınarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi zorunluluğu,

2.Kabule göre de; sanığın, önceki bir olaydan dolayı hakkında verilen disiplin cezasına tepki göstermek amacıyla bağırıp çağırmak, mağdurlara tehdit sözleri söylemek ve silahtan sayılan kırık bardağı onlara doğru tutup göstererek, kendisinin üzerine gelinirse, infaz koruma memuru mağdurları da, kendisini de keseceğini söylemek biçimindeki eyleminin silahla tehdit suçu olarak değerlendirilmesi gerekirken yasal ve yerinde olmayan gerekçeyle görevi yaptırmamak için direnme suçundan mahkûmiyet kararı verilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR