Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/11276 K.2023/19367

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu ve aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İzmir 12. Asliye Ceza Mahkemesi kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi ve dördüncü fıkrası, 43 üncü, 62 nci ve 52 nci maddeleri uyarınca neticeten 8.840,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteğinin; kararı kabul etmediğine, kararın hukuk ve yasaya aykırı olup bozulmasına yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

İhbar üzerine kullandığı araç ile yakalanan sanığın, şikâyetçi polis memurlarına meydanda hakaret ettiği iddia ve kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

A. Sanığın Temyiz Sebepleri Yönünden

Tüm dosya kapsamı ile suçun sübuta erdiğinin kabulüyle, mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmıştır.

B. Sair Yönden

Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Sonuç ceza değişmemiş ise de; 5237 sayılı Kanun’un 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca belirlenen temel adli para cezasının; gün adli para cezası yerine, bir yıl karşılığı adli para cezası olarak belirlenmiş olması ve cezanın belirlenmesi sırasında 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin, 125 inci maddesinin dördüncü fıkrasından önce uygulanması suretiyle aynı Kanun'un 61 inci maddesinin dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hüküm kurulmuş ise de bu hususların sonuca etkili olmadığından bozmayı gerektirmediği,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak;

Dosyada yapılan yargılama gideri miktarının 20,00 TL'nin altında olması nedeniyle 6352 sayılı Kanun'un 100 üncü maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 324 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca, yapılan masrafların Hazine üzerinde bırakılması gerektiğinin gözetilmemesinin, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği, hüküm fıkrasından yargılama gideri ile ilgili kısım çıkartılarak "5271 sayılı Kanun'un 324 üncü maddesinin dördüncü fıkrasına 6352 sayılı Kanun'un 100 üncü maddesine eklenen ek cümle gereğince terkin sınırı altında kalan 15,00 TL yargılama giderinin Hazine üzerinde bırakılmasına” ibaresinin eklenmesi suretiyle HÜKMÜN Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,