Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/11509 K.2023/19079

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanun'un 260 (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125 inci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen hakaret suçundan açılan kamu davasında 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz talebi, sanığın ikrar içeren savunması, katılan ve tanık beyanları ile hakaret suçunu işlediği sabit olmasına rağmen sanık hakkında Mahkemece beraat kararı verilmesinin hatalı olduğuna yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay günü taraflar arasında başlayan tartışmada; sanığın, katılana "Salak, geri zekâlı." demek suretiyle hakaret suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; katılanın soyut iddiası dışında mahkûmiyetine yeterli, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği gerekçesiyle beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanığın ikrar içeren savunmaları ile katılan ve tanık S.Y.'nin istikrarlı anlatımları karşısında; yerinde görülmeyen gerekçeyle sanığın beraatine karar verilmesi, Hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR